Een groot deel van mijn loopbaan heb ik gewerkt aan systemen voor de zorg. Van Point of Care machines die wereldwijd in laboratoria draaien, via een tromboseportaal met BLE-INR-meters en COVID-portalen voor testaanmelding en -afname, tot een educatief platform voor dove en slechthorende kinderen en een AWBZ-overgangsalgoritme voor zorgverzekeraars. De gemene deler: software waarin een fout zelden alleen een softwarefout blijft.
Wat zorg-software bijzonder maakt is hoe dichtbij de techniek bij de werkelijkheid komt te staan. Een vertraging van een paar seconden, een onduidelijke melding of een verkeerd vertaalde knop kan gevolgen hebben tot in de behandelkamer of het laboratorium. Dat dwingt tot een werkwijze waarin validatie, foutafhandeling en observability geen sluitstuk zijn maar startpunt.
In de praktijk verbind ik in deze sector vaak werelden die elk hun eigen taal spreken: medische apparatuur met XML-protocollen, vertaalsystemen met visuele context, registers en GGD-rapportages, en backofficesystemen die in volstrekt andere ritmes draaien. Mijn taak is om die werelden te koppelen op een manier die voorspelbaar is, te valideren valt en niet stuk gaat zodra één van de partijen een nieuwe versie uitrolt.
Een tweede terugkerend thema is regelgebaseerde verwerking met aantoonbare correctheid. Bij de AWBZ-overgang ging het over een algoritme dat per cliënt bepaalde welke regeling van toepassing was — een kwestie waarin iedere regel traceerbaar moest zijn naar zijn bron. Bij de COVID-stappenconfigurator ging het over flows die per week konden veranderen omdat richtlijnen mee bewogen. In beide gevallen koos ik voor expliciete, leesbare modellen boven slimme shortcuts.
Ook de gebruikerservaring krijgt in deze sector een eigen lading. Patiënten, mantelzorgers, behandelaren en lab-medewerkers verschillen sterk in achtergrond, tempo en stress. Toegankelijkheid (WCAG), responsiviteit op uiteenlopende apparaten en heldere taal zijn voor mij in zorgprojecten geen nice-to-have maar harde eisen — én iets waar ik graag tijd in steek omdat het direct merkbaar verschil maakt.
Werken in zorg betekent voor mij ook werken in multidisciplinaire teams: klinisch specialisten, beleidsmensen, productmanagers en developers. In een sector waar context bepalend is voor elke beslissing, is dichtbij de inhoud werken voor mij geen luxe maar een noodzaak — en de reden dat ik telkens met plezier nieuwe zorgprojecten oppak.